ای اوحدی، چو روی کنی در نماز تو

دردم چنان گداخت که هستم ز خود نفور

جز دستبوس دوست نباشد مراد من

روزی که سر ز خاک بر آرم به نفخ صور

بی روی او مکن، که نمازیست بی حضور