عیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز

یار ار نمی کند به حدیث تو گوش باز

چون پیش او ز جور بنالی و نشنود

درمانت آن بود که بر آری خروش باز

هر گه که پیش دوست مجال سخن بود