چون پیش او ز جور بنالی و نشنود

یار ار نمی کند به حدیث تو گوش باز

عیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز

درمانت آن بود که بر آری خروش باز

هر گه که پیش دوست مجال سخن بود

رمزی سبک در افکن و می شو خموش باز