ای باد صبح، اگر بر آن بت گذر کنی

درمانت آن بود که بر آری خروش باز

هر گه که پیش دوست مجال سخن بود

رمزی سبک در افکن و می شو خموش باز

گو: آتشم منه، که در آیم به جوش باز

حیران از آن جمال چنانم که بعد ازین

گر زهر می دهی نشناسم ز نوش باز