گو: آتشم منه، که در آیم به جوش باز

هر گه که پیش دوست مجال سخن بود

رمزی سبک در افکن و می شو خموش باز

ای باد صبح، اگر بر آن بت گذر کنی

حیران از آن جمال چنانم که بعد ازین

گر زهر می دهی نشناسم ز نوش باز

گفتی به دل که: صبر کن، او بی قرار شد