دل را خوشست با سخنانت به گوش باز

حیران از آن جمال چنانم که بعد ازین

گر زهر می دهی نشناسم ز نوش باز

گفتی به دل که: صبر کن، او بی قرار شد

خواهم بر آستان تو یک شب نهاد سر

آن امشبست گر نبرندم به دوش باز

چون سعی ما به صومعه سودی نمی کند