خواهم بر آستان تو یک شب نهاد سر

گر زهر می دهی نشناسم ز نوش باز

گفتی به دل که: صبر کن، او بی قرار شد

دل را خوشست با سخنانت به گوش باز

آن امشبست گر نبرندم به دوش باز

چون سعی ما به صومعه سودی نمی کند

زین پس طواف ما و در می فروش باز