نقد را باش، که من می روم از دست امروز

گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز

ما بدانیم که در باغ گلی هست امروز

گفته ای: بر سر آنم که بگیرم دستت

با چنان دانه خالی که تو بر لب زده ای

من بر آنم که ز دامت نتوان جست امروز

رخ گل رنگ تو بس خون که بریزد فردا