نشستنم به میان سرای میکده بس

ز قلیه های بزرگان سر که پیشانی

مرا سه جرعه بر ناشتای میکده بس

گرم به صفه صدر ملک نباشد بار

مرا به صومعه، گو: شیخ شهریار مده

سر مرا به جهان خشت های میکده بس

گر اوحدی دگری را دعا کند گو: کن