همی گویم، که برهانم تویی بس

اگر در دل کسی بود، آن ندانم

میان نقطه جانم تویی بس

گر از خود دیگری گوید، من از تو

مرا پرسند: کز دانش چه دانی؟

چه دانم؟ هر چه میدانم تویی بس

ز گل رویان این عالم که هستند