تو گذر می کن و آن بخت جوان را میپرس

گر چه او را سر مویی خبر از حالم نیست

هر دم آن بی خبر موی میان را میپرس

گر چه من پیر شدم در هوس دیدن او

اوحدی عاشق آن عارض و زلفست، تو نیز

از سر لطف همین را و همان را میپرس