هر دم آن بی خبر موی میان را میپرس

در چمن می شو و بر یاد گلش می مینوش

وز چمن می رو و آن سرو روان را میپرس

گر چه او را سر مویی خبر از حالم نیست

گر چه من پیر شدم در هوس دیدن او

تو گذر می کن و آن بخت جوان را میپرس

اوحدی عاشق آن عارض و زلفست، تو نیز