وز چمن می رو و آن سرو روان را میپرس

زلف او را ز رخ او به کناری می کش

غافلش می کن و آن چشم و دهان را میپرس

در چمن می شو و بر یاد گلش می مینوش

گر چه او را سر مویی خبر از حالم نیست

هر دم آن بی خبر موی میان را میپرس

گر چه من پیر شدم در هوس دیدن او