در چمن می شو و بر یاد گلش می مینوش

هر نفس میرو و آن جان جهان را میپرس

زلف او را ز رخ او به کناری می کش

غافلش می کن و آن چشم و دهان را میپرس

وز چمن می رو و آن سرو روان را میپرس

گر چه او را سر مویی خبر از حالم نیست

هر دم آن بی خبر موی میان را میپرس