هر نفس میرو و آن جان جهان را میپرس

ای صبا، از من آشفته فلان را میپرس

می نشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس

در جهان هم نفسی جز تو ندارد جانم

زلف او را ز رخ او به کناری می کش

غافلش می کن و آن چشم و دهان را میپرس

در چمن می شو و بر یاد گلش می مینوش