چه توفان بلا بود اینکه پیدا نیست پایابش

کسی را گر به اسبابی و ملکی دسترس باشد

چو دور از دوستان باشد نه ملکست آن، نه اسبابش

نمیگفتی که: پایانیست هر موج بلایی را؟

شبی بوسیدم آن لبها، نخفتم بعد از آن شبها

نگریم تا نپنداری که: بی زهرست جلابش

گر این شبهای تاریکم دعایی مستجاب افتد