دست گیرد اوحدی را بی شک، ار دستان او

آنکه می دارد مرا بی موجبی دور از رخش

آنچه مقدور من بیچاره بود، از جان و دل

رفت بر باد و نشد یک بوسه مقدور از رخش

داستانی باز گوید پیش دستور از رخش