فگنده ام دل خود را چو خاک بر سر راهت

که: بامداد بخوری بکن ز عود و سپندش

ستمگرا، دل هر کس که مبتلای تو گردد

به عقل باز نیارد دگر نصیحت و پندش

که بگذری و مشرف کنی به نعل سمندش

ز دور می نگر، ای اوحدی، که دیرتر افتد

به دست کوته ماه میوه درخت بلندش