ز دور می نگر، ای اوحدی، که دیرتر افتد

به عقل باز نیارد دگر نصیحت و پندش

فگنده ام دل خود را چو خاک بر سر راهت

که بگذری و مشرف کنی به نعل سمندش

به دست کوته ماه میوه درخت بلندش