فراغی گر همی خواهی، چراغی از وفا بر کن

ورش دانسته ای، زنهار! خامش باش و دم درکش

ازآن بی چون و چند ار تو نشانی یافتی این جا

ز کوی چند و چون بگذر، زبان از بیش و کم در کش

به باغ آن پری نه روی و داغ آن صنم در کش

چو با زنار عشق او صبوحی کرد روح تو

دلت را خاجها بر رخ ز نیل درد و غم در کش