دلت را خاجها بر رخ ز نیل درد و غم در کش

فراغی گر همی خواهی، چراغی از وفا بر کن

به باغ آن پری نه روی و داغ آن صنم در کش

چو با زنار عشق او صبوحی کرد روح تو

ز دست عشق شهر آشوب اگر دادی همیخواهی

سر آشفته خود را به پای آن علم درکش

چو در وصل می جویی در صحبت ببند اول