ترسم که: آفتاب ببیند ز روزنش

گر خون دیدها به گریبان رسد مرا

آن نیستم که دست بدارم ز دامنش

دانم که باد را بر او خود گذار نیست

گر جز به دوست باز کند دیده اوحدی

چون دیدهای باز بدوزم به سوزنش