ای دیده، مردمی کن و چشمی به راه دار

پیش رخ چو آینه او؟ که: آه دل!

بسیار می کشد به زنخدان او دلم

ای سینه، همتی، که نیفتد به چاه دل

آخر نه هم به قول تو گم کرده راه دل؟

جانا، چو زلف با دل شوریده بد مشو

دانی که: هست روی ترا نیک خواه دل؟