سپر ناوک آن غمزه چرا گشتی باز؟

نه به اندازه خود یار گزیدی، ای دل

تا رسیدی به بلایی که شنیدی، ای دل

که به زخمی چو کبوتر برمیدی، ای دل

صفت بار بلایی، که کنون بر دل ماست

بارها گفتم و از من نشنیدی، ای دل