سر خود گیر، که ما را نخریدی، ای دل

پیرهن چند کنم پاره ز سودای تو من؟

بس کن این پرده که بر من بدریدی، ای دل

هر دم از غصه جهانی بفروشی بر ما

گرد این درد مپوی و سخن درد مگوی

که ازین باغ بجز درد نچیدی، ای دل

گر ز قدش نتوان جست کنار، از لب او