تیغ میفگن، که شد قلعه به فرمان گل

ساغر و پیمانه ای چند پر از می بیار

زود، که ما داده ایم دست به پیمان گل

خار چمن را بگو: کز سر شاخ درخت

غنچه گریبان خود تا بن دندان درید

ناله بلبل مگر نیست به دندان گل؟

دست صبا غنچه را بار دهد بر شجر