سرمه سازم دیدهای پاک بین خویش را

هر کسی را آبرویی هست و من خاک توام

مار زلفت بر دلم هر لحظه نیشی می زند

شربتی بفرست از آن لعل چو تریاک توام

گر به دست آید غبار دامن پاک توام

اوحدی را در کمند آور، چو صیدی میکنی

ورنه من خود روز و شب دربند فتراک توام