بگردان باده، ای ساقی، چو اندر خیل عشاقی

خراباتیست یار من، از آن یار خراباتم

ز دام زاهدی جستم، به قلاشی کمر بستم

ز بهر آن چنین مستم، که هشیار خراباتم

به من ده شربت باقی، که بیمار خراباتم

خرد می داشت در بندم، پدر می داد سوگندم

چو بار از خر بیفگندم، سبکبار خراباتم