چو بار از خر بیفگندم، سبکبار خراباتم

بگردان باده، ای ساقی، چو اندر خیل عشاقی

به من ده شربت باقی، که بیمار خراباتم

خرد می داشت در بندم، پدر می داد سوگندم

تو گر جویای تمکینی، سزد با من که ننشینی

که گر در مسجدم بینی، طلب گار خراباتم

به گرد کویش از زاری، چو مستان در شب تاری