تو گر جویای تمکینی، سزد با من که ننشینی

به من ده شربت باقی، که بیمار خراباتم

خرد می داشت در بندم، پدر می داد سوگندم

چو بار از خر بیفگندم، سبکبار خراباتم

که گر در مسجدم بینی، طلب گار خراباتم

به گرد کویش از زاری، چو مستان در شب تاری

به سر می گردم از خواری، که پرگار خراباتم