یا به مهر دل نظر بر آفتاب انداختم

خود زمانی نیست پیش دیده من راه خواب

بس که این توفان خون در راه خواب انداختم

تا نپنداری که دیدم تا برفتی روی ماه

از شتاب عمر می ترسد دل من، خویش را

زان بجست و جوی وصل اندر شتاب انداختم

بود خود در عشق تو هم سینه ریش و دل کباب