بود خود در عشق تو هم سینه ریش و دل کباب

یا به مهر دل نظر بر آفتاب انداختم

از شتاب عمر می ترسد دل من، خویش را

زان بجست و جوی وصل اندر شتاب انداختم

دیگر از هجرت نمکها بر کباب انداختم

شکر کردم تا در آتش دیدم این دل را چنین

زانکه می پنداشتم کین دل به آب انداختم