زانکه می پنداشتم کین دل به آب انداختم

بود خود در عشق تو هم سینه ریش و دل کباب

دیگر از هجرت نمکها بر کباب انداختم

شکر کردم تا در آتش دیدم این دل را چنین

چون نه مرد آن دهانم، با لب شیرین تو

اوحدی را در سوال و در جواب انداختم