اگر چه گوشه گرفتم ز خلق و روی نهفتم

مرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم

مرا چه سود ملامت؟ به یاد باده روشن

که پند کس ننیوشم کنون که توبه شکستم

گمان مبر که ز دام تو شوخ دیده برستم

گمان مبر که بدوزم نظر ز روی تو هرگز

که من چو صنع ببینم خدای را بپرستم