گمان مبر که بدوزم نظر ز روی تو هرگز

که پند کس ننیوشم کنون که توبه شکستم

اگر چه گوشه گرفتم ز خلق و روی نهفتم

گمان مبر که ز دام تو شوخ دیده برستم

که من چو صنع ببینم خدای را بپرستم

شکایت تو به دیوار می کنم به ضرورت

چو اعتماد ندارم که: قاصدی بفرستم