من خرقه پوشیده به زنار ببستم

ای زاهد مستور، زمن دور، که مستم

با توبه خود باش، که من توبه شکستم

زنار ببندی تو و پس خرقه بپوشی

همتای بت من به جهان هیچ بتی نیست

هر بت که بدین نقش بود من بپرستم

فردای قیامت که سر از خاک برآرم