پیش زنخدان تو جمله بینباشتم

تا بتو پرداختم خلوت دل را تمام

سایه خود نیز را مشغله پنداشتم

چاه که می ساختند بر ره من دلبران

شد ز جفای تو دل پرخلل و خون، ولی

من ز جفا هر چه شد ناشده انگاشتم

تشنه لعل توام دیگر ازان می دهد