شد ز جفای تو دل پرخلل و خون، ولی

سایه خود نیز را مشغله پنداشتم

چاه که می ساختند بر ره من دلبران

پیش زنخدان تو جمله بینباشتم

من ز جفا هر چه شد ناشده انگاشتم

تشنه لعل توام دیگر ازان می دهد

زلف چو شام تو از خون جگر چاشتم