بر شاخ سدره جلوه کنان بود صبح دم

جایی رسید فکرم و بگذشت، کندرو

روح القدس کشیده عنان بود صبح دم

طاوس جانم از هوس منتهای وصل

دریافتم ز قرب مکانی و منزلی

کان جانه منزل و نه مکان بود صبح دم

اندیشها که وهم هراسنده کرده بود