کان جانه منزل و نه مکان بود صبح دم

طاوس جانم از هوس منتهای وصل

بر شاخ سدره جلوه کنان بود صبح دم

دریافتم ز قرب مکانی و منزلی

اندیشها که وهم هراسنده کرده بود

با شوق گفتنم نه چنان بود صبح دم

و آن سودها که نفس هوس پیشه جمع داشت