صد بار سر خود را از رشد به غی بردم

هر چند به کوی او دیرست که پی بردم

بسیار بگردیدم تا راه بوی بردم

تا خلق ندانندم وز چشم نرانندم

گو: دست فرو شویید از من دو جهان، زیرا

دست از دو جهان شستم، تا دست به می بردم

مجنون ز رخ لیلی از مرگ نیندیشد