از خویش به مردم من، پس رخت بحی بردم

گو: دست فرو شویید از من دو جهان، زیرا

دست از دو جهان شستم، تا دست به می بردم

مجنون ز رخ لیلی از مرگ نیندیشد

با شاه به شهریور تقریر توان کردن

این زحمت دم سردی کز بهمن و دی بردم

زین سایه توان گشتن همسایه نور او