با شاه به شهریور تقریر توان کردن

دست از دو جهان شستم، تا دست به می بردم

مجنون ز رخ لیلی از مرگ نیندیشد

از خویش به مردم من، پس رخت بحی بردم

این زحمت دم سردی کز بهمن و دی بردم

زین سایه توان گشتن همسایه نور او

زیرا که به خورشیدش من راه به فی بردم