بیاور نای و چنگ و دف، می صافم بنه بر کف

اگر گوش تو بشنیدی که: چونت آرزومندم؟

نبینی بعد ازین روزی، مرا بی عشق دلسوزی

گذشت آن کز پری رویان فراغت بود یک چندم

نشاید شد برون زین صف، که صوفی می دهد پندم

به همراه سفر گویند تا: موقوف ننشیند

که ایشان بار می بندد و من در بار و دربندم