ز گمراهیست ورنه من چه مرد این بلا بودم؟

دل خود چون گذارد کس به دست چشم سرگردان؟

گر ازمن راست می پرسی، به صد چندین سزا بودم

به بالایی چنان دادن دل آشفته را هر دم

بریزد خون من هر لحظه، پس گوید: وفا بود این

گر این ها را وفا خوانند، پس من بی وفا بودم

مرنجانید، هشیاران، من مست پریشان را