ز هر چه خلق بگویند و هر سخن که رود

تو جام بر لب و من بی لب تو جامه درم

بدان صفت زده ای خیمه بر دلم شب و روز

که سال و ماه تو گویی به خیمه تو درم

به جز حدیث تو چیزی نمی کند اثرم

به ترک آینه گفتم چو عاشق تو شدم

ز بیم آنکه مبادا به خویشتن نگرم