بدان صفت زده ای خیمه بر دلم شب و روز

نگاه دار دلم را، که سوختی جگرم

روا مدار که: با دشمنان من شب و روز

تو جام بر لب و من بی لب تو جامه درم

که سال و ماه تو گویی به خیمه تو درم

ز هر چه خلق بگویند و هر سخن که رود

به جز حدیث تو چیزی نمی کند اثرم