بر سر من بنهد دست سعادت تاجی

همه کامیم برآید، چو در آیی ز درم

که مرید توام و نیست مراد دگرم

اگر آن ساعد و دست تو بسازد کمرم

پیش دل داشته بودم ز صبوری سپری

مرهمی ساز، که تیر تو گذشت از سپرم