پیش دل داشته بودم ز صبوری سپری

که مرید توام و نیست مراد دگرم

بر سر من بنهد دست سعادت تاجی

اگر آن ساعد و دست تو بسازد کمرم

مرهمی ساز، که تیر تو گذشت از سپرم

رشته ای نیست نصیحت، که ببندد پایم

سوزنی نیست ملامت، که بدوزد نظرم