تو پنداری که: او با تو وفا ورزد، دلا، مشنو

اگر زاری کنم وقتی، چه باشد؟ عاشق زارم

نه نیکست این که: خود روزی ز بد حالان نمی پرسی

مگر نیکو نمی دانی، طبیب من، که: بیدارم؟

جمال خوب و مال پر،وفا ورزد؟ نپندارم

ازین سودا که می ورزد نخواهد شد دلم خالی

اگر در پای او صد پی بسوزند اوحدی دارم